dinsdag 7 januari 2014

Beroald

Beroald was de vader van Aldgillis I. (www.genealogieonline.nl/stamboom-bavo-van-der-molen)




bron: http://smitzimm.woelmuis.nl/843095947.htm

BEROALD, ook wel BERTOALD, BERWALD, BERTHULD of BERTHOLD en door de Franschen BERTOUL, volgens de oude Friesche chronijkschrijvers de vierde Koning van Friesland en zoon van Richolt, zou door zijn huwelijk met eene dochter van Ritsard, Koning van West-Friesland, deze reeds vroeger opgevolgd zijn, en na zijns vaders dood de beide Staten vereenigd hebben.
In Frankrijk regeerde, te zijnen tijde, Koning Clotarius II, en diens zoon Dagobert I in Austrasiƫ. Daar de eerste Friesland aan alle zijden zocht te verkleinen, was zulks voor Beroald ondragelijk, die daarom tegen hem ten strijde trok. Bitsard, die Hertog der Friezen, over het Vlie, was, kwam hem ter hulpe. Dagobert toog, met eene groote magt, over den Rijn naar de Wezer, alwaar een hevig gevecht voorviel. Beroald, die op Dagobert in persoon los ging, sloeg hem den helm af, en tegelijk een lap van den huid zijns hoolds. Nadat Dagobert door de zijnen uit levensgevaar gered was, zond hij het berigt van zijn verlies aan zijnen vader Clotarius, die, met een aanzienlijk leger, niet verre van daar lag; om het verlies door zijnen zoon geleden, spoedig te herstellen toeschietende, werd hij, met groot gejuich, in het leger van Dagobert ontvangen. Beroald hier van weldra door zijne verspieders onderrigt, spotte daarmede, aangezien hij het berigt bekomen had, dat Clotarius reeds overleden was. Der Franschen Koning vertoonde zich, om Beroald van zijne verdoolde meening te genezen, aan de Middelzee (het Boerdiep) ontdeed zich van zijnen helm om zijn Koninklijk lang haar te doen zien, ten bewijze dat hij nog in leven was, waarop Beroald zich dus onbescheiden deed hooren: 'Gij oude grijsaard en doode hond! zijt gij daar? hoe komt gij van den doode weder hier, om met de levenden te vechten?' Over welke woorden de oude Koning zoodaning vertoornd werd, dat hij terstond met zijn paard over de Burdo zwom, waarin hij van de zijnen, niet zonder groot gevaar, gevolgd werd. De Friezen, dus onverwachts aangevallen, leden eene groote nederlaag. Clotarius, als woedende op hunne slagorde indringende, viel op Beroald aan, doorstak of doorschoot hem met eenen pijl, hieuw hem het hoofd af, dat hij op den spits zijner lanse stak, en dus in het leger bragt. De Friezen hunnen aanvoerder missende, namen in groote verwarring de vlugt. Dit zou geschied zijn in het jaar 626 of 630, volgens de verhalen van Occo Scarlensis, Hamconius en anderen. De waarheid echter is reeds door Ubbo Emmius bestreden(1). Geen der Fransche Kronijken maakt van dezen strijd gewag, dan de Gesta rerum Francorum, cap. 41, die echter Beroald, Koning der Saksen noemt en het tooneel van den strijd naar de Wezer verlegt. In zoo verre echter rust dit verdichsel op eenen historischen grondslag, dat het zeker is, dat Dagobert I, omstreeks 630, den Friezen Utrecht heeft ontnomen, en daar de eerste Christenkerk gesticht.

Beroald , van 540-597 koning over de Friezen en Saxers, zocht een reden om het gebied vrij te maken van de onderwerping aan de Franken. Hij zond gezanten naar Koning Clotarius II om de Friese onafhankelijkheid aan te kondigen. De tussenkomst van de Bisschop van Meaux voorkwam het laten vermoorden van deze bodes. Ze werden tot Christen gedoopt en vertrokken naar Friesland met eer en geschenken voor Beroald.
Deze, een oorlog verwachtende, volhardde in zijn voornemen en verzamelde hij al het krijgsvolg van de Friezen en Saxers. Ook wist hij Ridzert, Koning van West-Friesland, over te halen om deel te nemen. Ze verzamelden zich aan de Wezer, waar Dagobert I, zoon van Clotarius, met zijn veldheer Pepijn hen met een sterke legermacht tegemoet trok. Clotarius zelf bleef met een leger tussen Maas en Rijn wachten om Dagobert zo nodig te hulp te komen.
Dagobert leed inderdaad een grote nederlaag. Hij werd gewond door een houw dwars door zijn helm van of Beroald of Pepijn. Dagobert trok zijn leger terug en riep zijn vader te hulp.
Hoewel zijn spionnen berichtten over het versterkte leger en het nog in leven zijn van Clotarius, geloofde Beroald er niets van. Totdat Clotarius zich aan hem toonde op de andere oever van de Wezer. Beroald snauwde hem toe: "Ah! Du aede schiere bulle! Bistu der salm an fen dead wer libben wirden?" (Ha! Oude grijskop! Zijt gij daar zelf, en van de dood weer levend geworden?) Clotarius ontstak in woede en stuurde, gevolgd door Dagobert en een groot aantal Franken, zijn paard de rivier in. Beroald, dat ziende, vluchtte van de oever weg, maar werd onderweg naar zijn leger door de Frankenkoning achterhaald, doorstoken en onthoofd.
Het leger van de Friezen en Saxers vluchtte nu in grote wanorde, waarna het krijgsvolk van de Franken, moordend en alles verwoestend, het gebied overstroomde. Men verhaalt dat Clotarius zelf het bevel gaf om alle mannelijke Friezen, groter dan een slagzwaard, neer te hakken . Vrouwen en kinderen werden meegevoerd en in Frankrijk in het openbaar als slaven verkocht.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen